Jako się rzekło, wikłacze to stworzenia stricte poligamiczne, nigdy nie dochowują wierności jednemu partnerowi. Na jednego samca przypadają przynajmniej dwie, a często więcej, samice. Samiec, gdy zbuduje już gniazdo, bo tylko on uczestniczy w tym procesie, zaczyna przywabiać do siebie samicę. Służą do tego dźwięki jakie wydaje, dzikie uderzenia skrzydłami, charakterystyczne, bardzo żywe upierzenie. Jeżeli zaloty samca powiodą się i do gniazda przybędzie samica, to od razu wchodzi ona do jego wnętrza i całe wnikliwie ogląda. Jeżeli jej się nie spodoba - odlatuje pozostawiając samca samego. Bywa, że samiec nieco zepsuł pracę i gniazdo ma jakieś wady - wówczas żadna samica nie chce w nim zostać. Samiec niszczy wtedy to gniazdo, lub zostawia je, i rozpoczyna budowę nowego. Jeżeli jednak samicy spodoba się gniazdo, to od razu zaczyna uważać się za jego władczynię. Bardzo szybko dochodzi do kopulacji, zawsze na zewnątrz gniazda. Po niej samiec nie ma prawa wstępu do gniazda tak długo, aż nie wyklują się pisklęta. W czasie gdy samica wysiaduje jaja, samiec rozbudowuje od zewnątrz gniazdo, dodając co i rusz źdźbła traw czy inne podobne elementy. Buduje również kolejne gniazdo i po jego ukończeniu stara się przywabić do niego następną samicę. Zwykle w trakcie jednego sezonu samiec zapładnia 2, czasem 3, samice.