Wikłacz to mały ptak, lecz ze względu na swe upierzenie bardzo łatwy do rozpoznania. Ma bardzo charakterystyczną, żywą barwę piór - rudo-żółta, wręcz ognista. Szczególnie intensywna jest w okresie reprodukcyjnym u samców, gdy stroją się tak, by przywabić samice. Mają krótki, lecz gruby i silny dziób, całkowicie czarny, podobnie jak większa część głowy. Jest przystosowany do miażdżenia twardych pokarmów, takich jak nasiona czy chrząszcze. Wikłacie mają małe, okrągłe czerwone oczy (niektóre bardziej żółte) z dużą czarną źrenicą. Kolor tęczówki jest u samic przez cały rok jednaki, z kolei u samców zmienia się - przybiera zdecydowanie żywszą barwę w okresie reprodukcyjnym, podobnie jak całość upierzenia. Wikłacie mają dość długie, jak na swoje rozmiary, łapy zakończone trzema palcami zwróconymi w przód oraz jednym zwróconym w tył, co sprawia, że mogą bardzo solidnie uchwycić się cienkich gałęzi. Wikłacze ponadto dobrze poruszają się po ziemi, choć nie mogą się wspinać. Mają skrzydła średnich rozmiarów, ich rozpiętość zazwyczaj nie przekracza 20 centymetrów. W związku z tym wikłacze nie potrafią szybować, w czasie lotu cały czas intensywnie poruszają skrzydłami, co robią bardzo szybko i sprawnie. Ponadto dzięki ich budowie mogą momentalnie poderwać się do lotu, co stosują od razu w razie zagrożenia. Podobnymi umiejętnościami dysponuje większość wróblowatych.